• NO PRESSURE, NO DIAMONDS

    • Home
    • News
    • Single News

Blog

De zaterdag van Henk Struik

Deze week beschrijft Henk Struik, namens een grote groep ouders en vrienden van PKC-ers, zijn zaterdag. Uitwedstrijden van LDODK wordt door deze groep gecombineerd met een gezellig nachtje weg. Lees hieronder hoe zij dit hebben ervaren:

Zaterdag 6 januari 2018

Henk, in Gorinchem

7.00 uur.

De wekker gaat en ik word er wakker van en na 2 keer ‘snoozen’ ga ik er uit. Er is vandaag een hoop te doen!

Na het gebruikelijke ochtendritueel ga ik een aantal weekboodschappen doen en om 9 uur ben ik daarmee klaar en ga ik op de fiets naar de Gorcumse binnenstad. Eerst naar Sweet Ima op de Langendijk om brood te kopen. Daar drink ik dan gelijk 2 kopjes koffie. Het is daar altijd gezellig en mochten jullie eens overdag in Gorcum zijn, dan is Sweet Ima een aanrader (je kunt er ook lunchen).

Na de koffie heb ik vandaag van 10 tot 12 de cursus Gorcumkunde in het oude hotel Metropole. Het gaat vandaag over ‘De martelaren van Gorcum’ en over de stadsontwikkeling van ná 1945. Interessant!

De docent is helaas nog niet helemaal klaar als ik moet vertrekken want om 10 voor half 1 komen Ad en Anja mij ophalen voor het grote evenement van vandaag: de wedstrijden van PKC 1 en 2 tegen LDODK in Gorredijk!

Traditiegetrouw blijven we met de uitwedstrijd tegen LDODK met een flink aantal ouders van spelers overnachten in een hotel in de buurt. Gorredijk ligt in Friesland en dat is voor ons een geldige reden om er jaarlijks een leuk uitje van te maken.

We verblijven in hotel Goerres in Akkrum (ten noorden van Heerenveen) en we beginnen daar om 15.00 uur met een diner. Ad moet dus wel even doorrijden om er op tijd te zijn, maar dat is hem wel toevertrouwd.

We arriveren dus ruim op tijd en we ontmoeten de andere 16 ouders (we zijn dit jaar met z’n negentienen). Ieder heeft ruim tevoren opgegeven welke gerechten hij of zij wil nuttigen (per gang keuze uit 2) en het “Schat, wat had ik ook alweer opgegeven?” is tijdens de uitreiking van de gerechten een zeer veel gehoorde vraag.

We eten aan een lange tafel in de serre langs het water, waarvan we ons afvragen of hier de echte Elfstedentocht langskomt, maar die vraag wordt niet echt beantwoord. Wel hangen er in het hotel veel foto’s van schaatsers dus wie weet…

Tegen half zes, als de stemming er al lang goed in zit, vertrekken we naar Gorredijk, op ongeveer 20 km afstand. Daar aangekomen zien we dat de tribunes al aardig gevuld zijn. LDODK trekt bij thuiswedstrijden heel veel bezoekers en een flink deel daarvan komt vroeg om al een zitplaatsje te bemachtigen. Voor ons gasten is er een aparte tribune gereserveerd.

Al die vroege toeschouwers zien de reserveteams tegen elkaar ten strijde trekken en ook dat ons tweede in de loop van de wedstrijd steeds duidelijker de beste van de twee teams is en dat wordt gaandeweg ook uitgedrukt in de stand. PKC 2 wint knap met 20-16. Bij maar liefst drie doelpunten van PKC heeft bal de mand niet geraakt. Dat gebeurt niet zo vaak in één wedstrijd.

Dan breekt het moment aan dat de standaardteams van PKC en LDODK worden voorgesteld en aan hun wedstrijd gaan beginnen. Nu zijn alle vrije ruimtes tussen de tribunes ingenomen door zittende en staande mensen, want niemand wil iets van de wedstrijd missen.

Ik vernam later dat er nog zo’n 50 mensen aan de deur teleurgesteld moesten worden. Die mochten er niet meer in. Voor zover ik weet zijn alle uit Papendrecht afkomstige supporters wel toegelaten en dat waren er nog best veel. Ik denk ook wel 50 en vooral het jonge en mannelijke deel daarvan heeft goed van zich laten horen (dat was al begonnen in de kantine…).

Dan de wedstrijd. We starten zonder Olav, die met keelontsteking in Papendrecht is gebleven, en zonder dochter Suzanne, die een lichte knieblessure heeft. En tegen de sterke dames van LDODK moet je wel fit zijn, dus neemt Zita vandaag haar plaats in.

Coach Erik Wolsink van LDODK kan wel zijn sterkste achttal opstellen en dat doet hij dan ook. De ploegen zijn vanaf het begin af aan aardig aan elkaar gewaagd en in de eerste helft heeft PKC een keer een voorsprong van 2 punten, maar met de rust is het 13-13. Er wordt stevig gespeeld want de scheidsrechter laat veel toe. Niet bekend is of dat een bewuste keuze is van scheidsrechter en assistent of dat het aan het waarnemingsvermogen van beide heren ligt….

Na de pauze sta ik mijn zitplaatsje af aan een dame van ik schat 80 jaar die schuin voor mij op de grond zat. Ze kwam in de rust zo moeilijk overeind dat ik het beter vind om met haar te ruilen. Bovendien blijkt zij uit Akkrum te komen en dat schept toch een band, nietwaar?

De gelijk opgaande strijd wordt weer voortgezet en over en weer zijn er fraaie staaltjes topkorfbal te zien. LDODK neemt zowaar een voorsprong van 3 punten, maar de onzen weten die weer (fraai) te niet te doen.

Met nog 5 minuten te gaan zegt de dame uit Akkrum tegen mij: “Wij zijn de winnaar!”. Daar kijk ik wat vreemd van op, maar ze voegt er snel iets aan toe: “Wij, als publiek!”. En daar ben het volledig mee eens, want het is de hele tijd een boeiend schouwspel, voor vriend en vijand.

In de laatste minuten neemt PKC een voorsprong: 25-26, maar in de volgende aanval wordt er door LDODK weer genivelleerd: 26-26. Die stand wijzigt niet meer; de ploegen houden elkaar in evenwicht.

Zelfs het aantal (uiteraard geheel onterecht) niet gekregen strafworpen in de laatste minuut is gelijk: 1-1. Laat je dus niets wijsmaken door filmbeelden van een mogelijke overtreding op Marjolein Kroon van LDODK. Tien seconden daarvoor gebeurde ongeveer hetzelfde op onze Maaike en daar kregen we slechts een vrije bal voor (die helaas jammerlijk verloren ging).

Enfin, de algemene mening van de ouders ter plekke is dat we er niet ontevreden mee zijn. Zeker, de overwinning binnenhalen was goed mogelijk geweest, maar dat gold ook voor de nederlaag.

Mij persoonlijk valt weer op dat zo’n anderhalf uur intensief topkorfbal kijken zo dorstig maakt. Dat overkomt meer mensen, want in de kantine is het behoorlijk druk, zeker voor de bar waar oplossingen voor die dorst ruim verkrijgbaar zijn.

Na die eerste dorst gelest te hebben wordt het sein om naar het hotel te vertrekken gegeven (vreemd dat dat altijd van de vrouwen afkomstig is…). In het hotel staat een lange tafel voor ons gereed en we zitten al snel aan een drankje en even later komen er ook schalen met diverse snacks uit de keuken en is voor ons ‘het natje en het droogje’ compleet.

Tijdens de middagmaaltijd hebben we allemaal een rust- en een eindstand voorspeld en we zijn nu benieuwd wie van ons dat onschuldige gokspelletje heeft gewonnen. Het blijkt Ronald, de vader van Richard Kunst, te zijn die exact de einduitslag had opgeschreven. Dat levert hem een leuke fles wijn op.

Het natje-en-droogje is voor herhaling vatbaar en dat wordt dan ook nog diverse keren gedaan. En dan is het op een gegeven moment geen Zaterdag 6 januari meer …….

Met vriendelijke groet,
namens Henk en Ad (de mannen).

Comments are closed.