• NO PRESSURE, NO DIAMONDS

    • Home
    • News
    • Single News

Blog

De zaterdag van Mark Morelissen

Deze week in de “zaterdag van..”: de zaterdag van Mark Morelissen. Trainer van PKC/SWKGroep B3, maar jullie kennen hem vooral van onze supportersvereniging Kabaal.

Soms heb je van die dagen waar je weken lang naar uit ziet. Vandaag was zo’n dag! Eindelijk begint de Korfbal League weer voor PKC. We mogen weer met de bus naar een uitwedstrijd! Een zaterdag die je de stempel ‘een emotionele rollercoaster’ zou kunnen geven. Waarom? Hierom:

11:30 uur

De wekker gaat lekker laat, vandaag een drukke dag voor de boeg. Eerst beginnen met een goed ontbijt!

12:00 uur

Voordat ik naar PKC ga om te vertrekken met de B3, het team dat ik samen met mijn broer coach, maak ik even een rondje door het vijverpark. Ik woon hier vlakbij, en het is lekker om hier even een rondje in te lopen voordat alle drukte van de dag begint. De wedstrijd van de B3 is een lastige, de uitwedstrijd tegen Merwede B2. Op het veld hebben wij hier twee keer tegen gespeeld, één keer 14-9 verloren, de andere keer wonnen we 11-10. Tijdens mijn rondje door het park schiet alles nog één keer door mijn hoofd heen. “Zijn de vakken goed zoals ze nu staan?”, “hebben we de afgelopen week tijdens de training op de juiste dingen de nadruk weten te leggen?”, “weet iedereen de tactiek nog die we besproken hebben?” en als ik heel eerlijk moet zijn schiet mij heel af en toe ook nog door het hoofd: “als ze maar plezier hebben.” Normaal ben ik totaal niet van die cliché dingen, maar belangrijk is het wel!

13:00 uur
Op het fietsje naar PKC toe! Na alle wegversperringen, obstakels en nog een tussenstop bij het pinautomaat te hebben overwonnen kwam ik aan bij PKC. Zoals gewoonlijk veel te vroeg, we vertrekken namelijk pas 14:00 naar Sliedrecht voor de wedstrijd, maar goed. Dit dan maar onder het motto: “beter te vroeg dan te laat” (cliché nummer 2…).

13:45 uur
Langzaam druppelen de sterren van PKC B3 de kantine binnen met onze trouwe supporters (tevens ook ouders van onze sterren).

14:00 uur
Vertrek naar Merwede! Na nog wat tactische overdenkingen met m’n broer heb ik mijzelf ervan overtuigd dat het goed staat!

13:59 uur
Mag ik trouwens deze minuut even terug in de tijd springen, en even aandacht vragen voor de ouders van de spelers van de B3. Een club leunt op vrijwilligers, en een team kan niet zonder de onvoorwaardelijke steun van de ouders. Iedere uitwedstrijd vertrekken wij met een kolonne van auto’s naar de wedstrijden toe! Een trouwe supportersschare die altijd positief is, ongeacht het resultaat. Zo’n club mensen die je nooit hoort schreeuwen als de scheids misschien een mindere dag heeft (komen we straks nog op. ‘Emotionele rollercoaster-dingetje’). Onderschat nooit het aandeel van deze fantastische ouders in het teamproces! We vinden jullie helemaal toppie!

15:00 uur
Begin eerste zaalwedstrijd. Merwede B2 – PKC B3. En hoe! We knipperden een aantal keer met onze ogen en we stonden 3-0 achter. Het leek even op lossen poten te staan. Heel even leek het of er een moment van vertwijfeling te zien was bij de spelers. Was natuurlijk verkeerd gezien! Of het nu kwam door de aanmoedigingen van onze supporters, de communicatie tussen de spelers onderling, de handvatten van de training, of het gewoon de pure wilskracht was, we kwamen terug. Het was een wedstrijd waarin Merwede af en toe 2 punten voor stond, het na 40 seconden weer gelijk was en er vervolgens minuten lang niet meer werd gescoord.
Twee minuten voor tijd wisten we op voorsprong te komen! Helaas konden we niet te lang genieten van de voorsprong, want de scheidsrechter had een overtreding gezien wat resulteerde in een strafworp voor Merwede. Laten we dit allemaal vooral feitelijk benoemen, en de mening achterlaten. Laten we zeggen dat ik die overtreding niet zag die hij zag.
Nog 1 minuut te gaan… 12-12 stand

Af en toe kom je in situaties terecht die je op een trainingsveld niet kan nabootsen. De druk die het met zich meebrengt om een aanval te moeten spelen terwijl het met nog één minuut te spelen gelijk staat bijvoorbeeld. Mag ik u voorstellen aan onze kapitein, Bram. Als er geen rebound staat, je de bal in het voorvak hebt op een meter of 7 en je nog 50 seconden op de klok hebt staan: wat doe je dan? Op de training zouden we gezegd hebben: zoek naar een goede kans, en zorg dat de bal het vak niet meer uitgaat. Bram dacht dat net even anders. Hij had de bal in z’n handen, en jaagt hem er ‘gewoon even in’. 12-13 dus! Complimenten hier dus voor Bram! Als je scoort, heb je namelijk altijd gelijk. (cliché nummer 3)
Nog 45 seconden te gaan…

Mocht er ooit een korfbaltoto uitgebracht worden, geef ik mijn spaargeld mee aan onze trouwe supporters. Er werd gezegd: “hij legt ‘em vast weer op de stip”, wat inderdaad jammer genoeg ook waar bleek te zijn. Wederom niet overduidelijk, maar hij legt hem op de stip en een ijskonijn van Merwede maakt hem ijskoud af. Gelijkspel dus. Een punt gewonnen, of een punt verloren. Een terechte uitslag is het over de hele wedstrijd gezien zeker.
Natuurlijk zijn we dan even teleurgesteld met elkaar dat we hem net niet uit het vuur weten te slepen, maar we hebben een volwassen wedstrijd gespeeld. Relativeren is op dat moment nog even lastig, enig gevoel van oneerlijkheid heerste er bij de spelers.
Als het allemaal wat is gedaald, wil ik graag toch nog even iets kwijt over onze scheidsrechter. Dat hij die strafworpen heeft gegeven, die wij niet zagen zegt uiteraard niets over of het wel of geen stip was! Misschien wilden wij wel gewoon te graag dat het geen stip was. Een club steunt op vrijwilligers, deze scheidsrechter is er ook zo een. Voor de rest prima wedstrijd gefloten. Ik zou hierin graag verwijzen naar het alom bekende citaat van Nathan Rutjes, ‘De man van Roda’. Iedereen kent hem vast nog wel. We zijn in ieder geval nog ongeslagen in de competitie, en gaan op weg naar het kampioenschap!

Gelukkig hebben we de beelden nog! Ook een ouder trouwens, die alle wedstrijden filmt en op YouTube zet. We moeten zuinig zijn op onze vrijwilligers!

Anouk, Carolijn, Esmee, Nikki, Eva, Karlijn, Thieme, Bram, Youri en Kane jullie zijn super om mee te werken! Helden!

16:30 uur
Aankomst PKC. Druk bezig met de wedstrijd van B3 voorlopig even te vergeten, en ondertussen een lekker patatje naar binnen werken. Korfbaldag deel 2 staat te beginnen: de openingswedstrijd van PKC, uit bij Koog Zaandijk.

17:00 uur
De buskaarten worden opgehaald, het busgeld wordt in de kluis gedaan en we kunnen op weg naar Retteketetteketet KZ. Althans, dachten we.

17:30 uur
We staan met z’n allen buiten, te wachten op de bus. En we wachten nog even..

17:50 uur
Nog steeds geen bus. We wagen er een belletje op, om te vragen waar de bus blijft. Het antwoord aan de andere kant van de lijn is veelzeggend: ‘Ehm, bus? Ik heb hem er helemaal niet ingezet voor vandaag, maar ik ga wat regelen en rond kwart over zes is er een bus!’ Nou mooi opgelost dachten we. Die 25 minuten vullen we wel met wat gezang, onder het genot van de muziek van onze huis DJ Brian!

18:15 uur
Inmiddels al 4 bussen langs geweest! 2 maal bus 87 richting Sliedrecht Stormrand, twee keer diezelfde bus 87 richting Rotterdam Kralingse Zoom, nog geen supportersbus dus.

18:30 uur
Nog steeds geen bus, dus maar weer een belletje met de boodschap dat er nog steeds geen bus was. “Waar staan jullie eigenlijk?” Was de vraag die gesteld werd. Nadat zij doorkregen dat wij nog bij PKC stonden, hadden we al door dat het slechtst denkbare scenario waarheid geworden was: er was momenteel een bus onderweg naar Koog aan de Zaan. Een lege welteverstaan. (onbedoelde rijm).

De eigenaar van Verschoor zou ons nu zelf op komen halen, de bus die naar KZ onderweg was zou terugkomen en alles zou goed komen (maar dan wel een kwartier te laat voor de wedstrijd).

19:00 uur
EIN-DE-LIJK. Na 1,5 uur is de supportersbus er. Tenminste, voor het eerste gedeelte van de reis. In Sliedrecht alleen nog even overstappen van 1e bus, naar de bus die ons naar KZ zou brengen (die dus al onderweg was) en op naar Koog aan de Zaan.

20:16 uur
Aankomst in de hal. Over de eerste helft kunnen we net zo kort zijn als de periode die ik ervan heb gezien: meer goals tegen dan voor, dus we staan achter (cliché nummer 4).

Rust

We hadden een hele leuke sfeeractie in gedachten, aangezien Confetti shooters verboden zijn in de sporthal bij KZ. Stuiterballen! Héél veel stuiterballen! Ik ben bezig met het schrijven van ‘de zaterdag van…’ maar ik wil iedereen toch graag meenemen naar de afgelopen week. De gehele week zijn er supporters van PKC de winkels van de meent langs gegaan om het ene na het andere rek vol stuiterballen leeg te kopen. Je kunt je eventueel voorstellen hoe dat gaat: voor ons stond een ouder koppel. De man kocht een viskoffer, en de vrouw een lampje voor haar fiets. Daarachter komen er twee jongens aan, waarvan ik de ene ben, en Tim van Leeuwen (zowel kruisband- als kabaalmaatje) de ander. Samen kopen wij een heel schap met stuiterballen op. Ik wilde nog vragen naar wat de vrouw achter de kassa ervan vond, maar heb me in weten te houden.

Tekst gaat verder onder de foto


Enfin… terug naar de wedstrijd. We hadden dus in gedachten deze stuiterballen voor de wedstrijd het veld in te gooien. Nu wij te laat waren in de eerste helft besloten we dit aan het begin van de tweede helft te doen. Een erg leuk gezicht, en overigens ook heel erg leuk om stuiterballen door een sporthal heen te gooien. De kids van KZ blij met een jaarvoorraad aan stuiterballen, het bestuur van KZ blij dat we geen shooters hebben afgeschoten en de spelers van PKC blij dat we er eindelijk zijn. Althans, daar ga ik dan maar van uit 🙂

Tekst gaat verder onder de foto


Volgens het Twitteraccount van de Koogers, zouden zij ‘waarschijnlijk niet winnen’ van PKC, maar je wist het nooit. Ik moet eerlijk bekennen dat mijn gevoel tijdens de paar minuten die ik heb gezien van de eerste helft iets anders zei. Gelukkig maakte Richard Kunst (held) persoonlijk korte metten met dit gevoel, en sloten we de wedstrijd op z’n Schots af.

Busreis terug naar huis
Een schorre stem, moe van alles, warm van het hossen maar tevreden met het resultaat en nog tevredener met de support van Kabaal gaan we weer naar huis. We ruimen de bus even op, stappen op de fiets en trappen in de regen terug naar huis.
Friso, Timo, Frank, Tim, Niels, Bas en Brian zonder jullie geregel zijn er geen busreizen, sfeeracties en is er geen kabaal bij de wedstrijden. Jullie zijn helden!
Volgens oud gebruik kijk ik de gehele wedstrijd als ik thuis ben helemaal terug, om zeker te weten dat ik alle mooie acties, goals en sfeeracties heb gezien.

2:06 uur

De tanden zijn gepoetst, er komt geen geluid meer uit m’n keel, en het enige wat ik denk als ik in bed lig is: het was een emotionele rollercoaster. Maar wat een fantastische club hebben wij. De grootste, de beste en de gekste. Voor altijd!
Op naar TOP, op naar KCC de 25e en op naar Ziggo!

 

Comments are closed.