Hoe gaat het met… Brett

Datum: donderdag, december 17, 2020

Ha PKC-ers,

Het is nu meer dan een jaar geleden dat ik geblesseerd raakte. Ik voelde wel dat er iets niet goed was, maar had niet verwacht dat het zo ernstig zou zijn. Er zat een scheurtje in mijn meniscus en er was een stuk kraakbeen losgeraakt in mijn knie. Vooral dat laatste was een flink probleem. In het begin ging de tijd heel langzaam. Natuurlijk probeerde ik mijn team zo goed mogelijk vanaf de kant te ondersteunen tijdens trainingen en wedstrijden. Maar het was mentaal wel lastig. Bij goede wedstrijden was ik trots, bij minder goede wedstrijden soort van machteloos. Jaloers is niet het goede woord maar ik wilde gewoon in het veld staan en meedoen. In het begin probeerde ik ‘tijd te winnen’ door bijvoorbeeld mijn afspraken bij de orthopeed net iets eerder te plannen, te onderhandelen over de stappen in mijn revalidatie planning, mijn hechtingen een paar dagen eerder eruit (en die zaten nog strak!! pfff). Suf natuurlijk. Die knop moest om – of beter gezegd uit – en ik moest accepteren dat het een lange revalidatie zou worden. Maar hoe meer ik mocht doen bij Ada (fysio, waar ik heel veel aan had / heb – en trouwens ook aan mijn revalidatie groepje bij Ada) hoe sneller de tijd ging. Ik ging eigenlijk steeds stapjes vooruit, toch wel tegen de verwachting in. Dat maakte me soms overmoedig en ongeduldig maar ik kreeg ook meer vertrouwen in het revalidatieproces. Nooit gedacht dat ik zo blij zou zijn met de eerste meters op de loopband. Het motiveerde mij enorm om op het veld weer aan te kunnen sluiten bij de trainingen van PKC. Corona gooide roet in eten van heel Nederland en natuurlijk ook van mij, maar in mijn revalidatie proces gaf het wel extra herstel tijd.

Ik train inmiddels alles weer mee bij PKC in de zaal, natuurlijk volgens de strenge Corona regels. Wat een fijn gevoel om weer bij de groep te zijn en mee te kunnen doen. Verder ben ik in overleg met Ada, Wim, Jennifer en de bondscoach sinds 2 maanden weer aangesloten bij Jong Oranje om verder aan mijn conditie en wedstrijdritme te werken en daarnaast train ik nog 3 tot 4 keer per week bij Ada om mijn knie en de spieren daar omheen sterker te maken en zo fit mogelijk te worden. Ik vind het lastig om uit te spreken dat het goed gaat misschien juist omdat ik nauwelijks tegenslag heb gehad tijdens het revalideren. Daarin kan ik mentaal nog wel wat stappen maken.

Ondanks alle beperkingen rondom Corona kijk ik ontzettend uit naar de start van de competitie en heb er veel vertrouwen in dat we gaan knallen met de selectie. Voor nu jammer genoeg met supporters op afstand, niet leuk maar beter dan niets. En misschien een mooie onderbreking van de zaterdagen omdat door alle maatregelen veel mensen toch vooral aan huis gebonden zijn.

Wanneer we nu nog even volhouden / doorbijten hebben we er straks sneller voordeel van en kan de hal weer gevuld worden met supporters want dat willen we toch allemaal het liefst!

Zorg goed voor elkaar, richt je vooral op wel kan en hopelijk tot snel,

Liefs Brett

PS: ohja, mag ik op deze manier iedereen ontzettend bedanken voor alle berichtjes, kaarten, interesse tijdens mijn revalidatie. Echt super lief (en motiverend).

Laatste nieuws

SLUIT JE AAN

Kom korfballen bij PKC/Vertom! Of vind een taak die bij je past om de club te helpen.

Word lid
Word vrijwilliger

Volg jij al het laatste nieuws?

Blijf op de hoogte van PKC/Vertom.

Volg ons op Instagram